oturduğu yerde durmadan kımıldayan ve bu şekilde sürekli dikkat çeken,dikkat çektiği ölçüde ise utanan sekiz dokuz yaşlarında bir çocuk bana bakıyordu.bir bankta oturuyordum ve çocuk hemen karşımda,annesi olduğunu düşündüğüm bir kadınla oturuyordu.bakışları bir noktaya takılıyor ve hemen ardından abartılı bir gülüşle . bu bakışı noktalayıp insanların ona bakışını bertaraf etmeye çalışıyordu.bu bir saat kadar sürdü ve çocuk yorulma emareleri göstermeye başlayınca annesi eve gitme zamanının geldiğine karar verdi.kalktılar ve evlerine doğru yürümeye başladılar.çocuk birkaç metre yürüdükten sonra dönüp bana baktı ve gözlerinde bir ışık yada benzeri birşey gördüm ve bu ışık yada -herne ise- delirtecek derecede etkilemeye başladı beni.çocuk sol elini bana doğru `gel` anlamında oynatmaya başladı sonra ve ben bu emre uymayacak kadar güçlü hissetmiyordum kendimi.çocuk ve dolayısıyla annesini izlemeye başladım.
aramızda sadece iki yada üç metre kadar bir mesafe vardı.bir mahalleye girdik,sonra bir başka mahalleye ve derken bir meydana . çıktık,,meydandan hemen sonra tekrar bir mahalleye girdik ve mahalleye girer girmez mahallenin bütün kapıları kapanmaya başladı.mahallenin kapıları inanılmaz büyüklükte ve genişlikteydi.dizlerimin üzerine düştüm.sonra anne -o ana kadar bana hiç bakmamış kadın-tıpkı elini tuttuğu çocuğunun daha önce yaptığı gibi ,dönüp bana baktı ve gülümsedi...gözlerinde aynı ışık yada benzeri o şey vardı.
***
mahallenin kapıları gıcırdayarak kapanıyordu.evlerden o güne kadar görmediğim fiziksel şekillerde insan benzeri varlıklar çıkmaya başlamış ve bu varlıklar bana bir hayvanmışım,avcının tuzağına düşmüş ve hemen sonra kafeste teşhir edilen bir hayvanmışım gibi bakıyorlardı.kapanan kapıların sesi kalbimi yerinden oynatıyor,aklımdaki duvarları yıkıyor ve tuhaf duygularla savaşmama neden oluyordu.çocuk ve annesi bana yaklaştılar.çocuk ellerini başıma koydu ve şekil değiştirmeye başladım.anne ve çocuğunda fiziksel yapıları değişiyor ancak sabit bir fiziksel görünümde kalmıyordu. bu şekiller bana tanıdık geliyor ama hemen sonra girdikleri diğer şekillere yabancılaşıyordum.evlerinden çıkıp beni izlemeye gelenlerin ilgisi dağılmaya başlamıştı ve tekrar evlerine girdiler.sanki hiçbirşey onları uzun bir süre bir noktada tutamazdı. sonunda mahallenin ortasında sadece ben kaldım.mahallenin kapıları daha sonra duvar şekline girdiler.duvar heryeri örttü ve tecrit edilmiş bir
hayat yaşayacağımı düşünürken aslında yanıldığımı hemen anlamıştım.çocuk yeniden bana odaklandı ama bukez vücut diliyle değil,telapati yoluyla onlarla gelmemi ve korkmamamı söyledi ve bende onları yeniden izlemeye başladım.
***
bana birkaç dakika gibi gelen birsüre boyunca yürüdük.bu yeni bedenimle yürümek çok rahattı.aslında yürümüyor,yerden birkaç santim yukarıda uçarak ilerliyordum.çocuk durmamız gerektiğini söyleyene kadar bu şekilde mesafe almaktan memnundum.çünkü birşeylerin,korkunç birşeylerin olacağı beklentisi içindeydim.
***
durduğumuz yer mahallenin birkaç kilometre uzağında duran bir merdivendi.merdiven görünürde hiçbiryere bağlı . olmamasına rağmen dik bir şekilde göğe doğru uzanmış ve sanki ilk yolcularını bekliyor gibiydi...önce anne,sonra çocuk ve hemen sonra ben ,merdivenin ilk yolcuları olduk.
***
tırmanmaya başladık.bulutları geçtik ve sonra bulutların çok üzerine çıktık.bu şekilde bir müddet daha tırmandıktan sonra,çocuk tekrar durmamız gerektiğini söyledi.merdivenin bitiş noktasında söylendi bu söz.``durmalıyız!`...
***
merdiven dev bir yapının uzağında ,çok uzağında bitiyor,yapı tüm görkemiyle beni sarsıyor ve biran önce oraya gitme arzusu yaratıyordu içimde.çocuk hissettiklerimi anlamış ve bana,``orada görecekelerine hazır mısın?``dedi,``eğer hazırsan hemen başlayalım yürümeye!``..``hazırım!`` dedim ve yürüyüş başladı.
***
mermer bir çölde yürüyorduk yada bembeyaz bir . vadi diyelim.yürümeye başlayınca,yapının biz yürüdükçe bizden uzaklaşmaya başladığı,hızlandığımızda ise eski görkemini kaybettiği ve içimizde ona karşı uyanan ilginin azaldığını anlamıştım.ancak yapı orada idi ve tüm yanılsamalardan ve acizliklerden daha somut olarak ruhumuzu kamçılıyor ve ona biran önce kavuşma arzumuzu ateşliyordu.
***
yürüdükçe bedenimin değişmeye başaldığını anladım.bedenim tekrar insan bedeni haline gelmişti ve mermer çölün yüzeyinde,beyaz su
yüzeyinde ve parıldayan ince ,kırık mermer parçalarında yüzümü görünce,yaşlanmaya başladığımı anlamıştım.ama çocuk ve annede hiçbir değişim yoktu ve bu şekilde binlerce insanı yapıya taşımışlardı sanki.yürüdük.sonunda bu inatçı varlıklara direnmeyi bırakan yapı,bize iki varlık yolladı ve bir araca alındık.bu araç inanılmaz yüksek bir hızla bizi yapıya ulaştırdı.tam önünde durduk yapının.sonra indik ve bizi yapının kapısına götürdüler.bizi getiren varlıklardan biri bize bakıp gülümsedikten sonra,hafif bir şekilde üfledi kapıya ve kapı açıldı... kapı açılır açılmaz sanki irademiz dışında birşey bizi yapı içindeki bir noktaya çekmeye başladı.sonunda o şeyi,bizi kendisine çeken o şeyi göreceğimiz noktaya geldik ve o nokta bir odaydı.odanın kapısını açmak için aynı varlık,-yapının giriş kapısını açan varlık-
geldi ve bize şöyle dedi,``ben kapıyı açar açmaz yanıp kül olacağım ama siz biraz şanslı iseniz O`nu görürsünüz ve hayatta kalırsınız!`` varlığın bu sözleri,anne ve çocuğunda O`nu -bizi kendisine çeken o varlığı- daha önce görmediğini gösteriyordu.varlık bizden kapıyı açması için bir ışık beklemiş ve sonunda bu ışığı görünce kapıyı açmaya karar vermişti.varlık kapının açılmasıyla yanıp kül olacağını bilmesine rağmen bunu neden yapıyordu bilinmez.varlık kapıya doğru yaklaştı ve açmak için bukez ellerini uzattı
..elleri kapının üzerindeki rakamlara gitti..bu kapı yedi rakamdan oluşan bir şifreyle açılıyor,kapıyı açmak isteyen kişi bu şifreyi bilmiyor ancak kapıyı açmak için gelince şifre ona birşekilde iletiliyor ve varlık kapıyı açar açmaz şifreyi unutuyordu...varlık şifrenin ilk altı rakamını girmişti...ne görecektik?
...
kapı(2)

varlık kapıyı açmak için gerekli yedi rakamın altısını girmiş ve şimdi son, yani yedinci rakamı tuşlamak üzereydi ve birsüre sonra bunu yaptı.kapı varlık şifreyi girer girmez yüksek bir hızla açıldı.ancak görünürde birşey yoktu.aklın alamayacağı kadar geniş ve uzun bir odaydı ilk anda görülen.
heryer bembeyazdı ve bir nokta ölçülerinde siyah leke bile hemen dikkat çekerdi burada.varlık söylediği gibi yanmaya başlamıştı ve kısa birsüre sonrada tamamen
küle döndü ve bu külde yerden yükselmeye başladı,sonunda külde kayboldu.önce çocuk ve annesi girdiler içeri ve hemen sonra ben yaptım bunu.
***
ne çok put var tapılacak
ne çok tanrı var inkar edilecek
bir silgi bul
onları sil
`bir``e gel .
***
içeri girer girmez sonsuz bir huzur sardı bedenimi ve aklımda yeni düşünceler filizlendiler.ancak anne ve çocuk telaşlı görünüyordu.dahası bu telaş kısa birsüre sonra korkuya evrildi ve bu korku ,anne ve çocuğun yürüdükleri heryerde derin çatlaklara yol açtı.ben yaşlı bedenimle onlardan daha hızlı yürüyor ve herşeyin aynı olduğu bu yerde yinede farklı birşeyler göreceğime olan imanımla etrafı kontrol ediyordum.ancak farklı hiçbirşey yoktu.ne bir ses nede bir kıpırtı.fakat biranda herşey değişti.O bize görünmüştü.O`nu görür görmez yere düştük,sersemledik ve ağladık.gözyaşlarımız kristal cam parçalarıydı.ve sonsuz heybetiyle karşımızda duran bu `şey`e bakıyorduk.bizimle telapati yoluyla konuştu ve nereden geldiğimizi sordu.
nereden geldiğimizi biliyordu elbette ama yinede özgür irademize saygı gösteriyordu.bu şekilde birsüre konuştuktan sonra O kayboldu ve bunu yapmaan önce bize odanın içlerine doğru yürümemizi söyledi.göreceklerimiz herşeyi söyleyecekti bize.bilmeye hazır olduğumuz herşeyi.
***
üzerimize beyaz gölgeli uyku geldi ve bizi uyuttu.birçok rüya gördüm,dünyanın üzerindeki beyaz bir yapının ,bembeyaz ve uçsuz bucaksız odasında.bu rüyalardan birini anlatmalıyım.bir parkta banklardan birinde oturuyordum ve karşımda çok hareketli sekiz dokuz yaşlarında bir çocuk ve annesi olduğunu sandığım bir kadın oturuyordu.
çocuk bir noktaya odaklanıyor ve sonra bartılı bir şekilde gülmeye başlıyordu.bütün gözler onun üzerindeydi.sonra anne çocuğun yorulduğunu düşünüp eve gitmek için onu hazırlıyor . ve sonunda anneyle çocuk ele ele evlerine doğru yürümeye başlıyordu.birkaç metre sonra çocuk dönüp bana bakıyor ve...
***
uyandığımızda aslında aslında uyuduğumuza dair bir his vardı içimde.ancak bir tüy kadar hafifi bedenimi bu yeni yani yaşlı görünümüme yakıştıramasamda büyük bir enerjiyle ayakları üzerine kaldırdım ve odanın diplerine doğru baktım.anne ve çocuk ortadan kaybolmuşlardı.bu uçsuz bucaksız ve bembeyaz odanın içinde tek başımaydım.biran korktum ve ürperdim ancak sonra bize görünen o `şey`in sözleri geldi aklıma...odanın içlerinde doğru yürümemizi söylemişti ve herşeyi öğrenecektik.bu sözler beni motive etti ve yürümeye başladım...
***
yürüdüm oda boyunca.aslında bir cevap beklentisi için değildim.ancak yinede yürüdüm.duvarlarda yer yer çatlaklar vardı ve yer sanki giderek daha bir beyaz oluyordu.bedenim gençleşmeye başlamıştı ve güçlü hissediyordum kendimi.bana uzun yıllar gibi gelen bir zaman boyunca yürüdüm.birgün artık umudumu kestim cevaplardan ve kendimi bir parkta buldum.sanki bütün şeyler birkaç saniye içinde olup bitmişti.önümde bir kapı açılmıştı.bu kapıdan bir çocuk ve annesi aracılığı ile girmiştim.herşeyi,olan biten herşeyi,bütün konuşmaları,sesleri ve mekanları hatırlıyordum.gözlerimi kapadım ve sonra açtım.karşımda anne ve çocuk vardı ve beni tanımıyormuş gibi görünüyorlardı.bu durum bana pekte tuhaf gelmedi ve birsüre oturdum bankta.anne ve çocuk banktan kalktılar ve yürümeye başladılar.yanıma duran birine,``şu kadını tanıyor musunuz?`` diye sordum ve sorduğum kişi bana şaşkın şaşkın baktı birsüre ve sonra,``sizede mi göründüler yoksa,söylesenize o yer hala beyaz mı?.`` bu sözler karşısında birtür rahatlama yaşadım ve anneyle çocuğun uzaklaşmasını izledim.tekrar sordum,``peki size ne zaman göründüler?``
-bana hiç görünmediler ama burada pekçok kişi bunları anlatıyor.aslında bunun bir safsata olduğunu düşünüyordum ama birsüre sonra o kadar çok kişi bunları yaşadığını söylediki bu konuda biraz araştırma yaptım ve bazı sonuçlara ulaştım,dedi
adam ,beni şaşırtarak.

-peki bu nasıl bir araştırma? diye sordum tekrar.adam cebinden ufak bir alet çıkardı.bu bir ekran ve bazı tuşlardan oluşan bir aletti.rengi siyahtı ve çok hafif görünüyordu.adam bu aletin ne olduğunu anlatmak için söze başladı.

- bu psişik enerjileri ve paranormal olayları algılayan bir alet.eğer bana o kadın ve çocuğun hangi bankta göründüklerini söylerseniz size bu aletin nasıl çalıştığını gösterebilirim,dedi adam ve benim bankı göstermemle beraber ,banka doğru yürümeye başladık.adam aleti bankın üzerine koydu ve alet . birkaç saniye içinde daha önce göremediğim bir dumanın tüttüğünü gösterdi bize.bu duman tuhaf bir koku yayıyordu ve aletin ekranında sürekli hareket eden bir nokta bize bir yön gösteriyordu,``bu yön kadın ve çocuğun gittiği yön!`` dedi adam ve ekledi,``ancak ben bunların bizim dünyamıza açılan birtür kapı aracılığıyla olduğuna inanıyorum.yani aslında heryerde . kapılar var ve bu kapılar bize görünmüyor ama bazen bunun aksi oluyor ve kapıyı görebiliyoruz!``

-peki ne amaçla geliyorlar dünyamıza?,diye sordum beklenildiği üzere ve adam cevap verdi,

-aslında çoğu aramızda yaşıyor ve şekil değiştirme yetenekleriyle üst düzey görevlere bile geldiler ve dünyanın gidişatında büyük etkileri var ama bunu birtür egemenlik amacıyla yapmıyorlar.eski tarihlerde peygamberler geliyordu ve bize vahiy yoluyla anlatıyorlardı bazı sırları ve bunları bilmek
bilinmeyene olan açlığımızı birazda olsa yatıştırıyor ve insanların delirmelerini önlüyordu.ancak yüzyıllardır kimse gelmiyor ve ancak diğer taraftan bize yardım etmek için `varlıklar` -yada siz onlara ne dersiniz bilmiyorum- . kaçıyor ve buraya geliyorlar.bir kadın ve bir çocuk sende güven duygusu uyandırır ve onları izleyebilirsin korkmadan ama eğer onları izlemeni isteyen varlıklar başka şekilde gelseydi onları izlemezdin ve korkardın.

-peki bunun ,yani diğer boyuta götürülmemin bana yada dünyaya ne gibi bir yardımı olabilir ki?

-bunu şimdi anlamak çok zor ve belki gerçektende hiçbir anlamı yoktur.fakat ne olacaksa yakında olmaya başlar ve sizde bir cevap bulmuş olursunuz.

-peki bu cevapla ne yapacağım ben? ya kaldıramayacağım kadar ağırsa?

-bu durumda onu anlatırsınız herkese ve yükünüz azalır.Yunus, Tanrı`dan kaçıp bir gemiye sığındı ve gemidekiler onu denize attılar ve o bir balığın midesinde yaşadı üç gün ve sonra balık onu kustu karaya ve Yunus Ninova kentine gitti.halkı ve kralını uyardı.halk ona inandı. çul giydiler ve küle oturdular ve bağışlandılar.yıkım gelmedi Ninova kentine.o kentte günah ve suç göğe yaklaşmıştı ve onlar Yunus`u dinleyerek kurtuldular.

-bu Yunus hikayesine gerçekten inanıyor musunuz?..yani bu çok fazla efsane kokuyor ve dogmatik bir hikaye değil mi?

-olabilir,belki dogmadır bu ve bir adamın bir balığın midesinde yaşaması saçmalıktır ama asıl önemli olan hikayenin gerçekliği değil,anlattığıdır ve bunlar kainatın hafızasında yer eder,sonra sana ve bana bir payı düşer bu bilgilerin ve bu bilgilerle
ne yapacağımız bize kalmıştır.

-peki bu tür bir bilginin kendisine verildiği birini yada birilerini tanıyor musunuz?

-bu bilgiler evrendeki her insana rüyalarında verilir ve çoğu bunları unutur ve hatırlayanlarsa bu rüyalara,bu tuhaf . rüyalara yatmadan önce yedikleri yiyeceklerin neden olduğunu sanır ama gerçek çok farklıdır.rüyalar her canlıya açılan bir kapıdır ve eğer o rüyaları dinlersen ve bir kağıda yazarsan sana sırlarını açarlar.yedi yaşında gördüğün bir rüya otuz yaşında gördüğün bir rüyanın devamıdır
...
``yedi yaşında gördüğün bir rüya otuz yaşında gördüğün bir rüyanın devamıdır!`` bu sözlere bir anlam veremedim ve adam bunu anlayıp cevapladı,``zaman ve mekandan bahsetmiyorum.duvarlardan ve kapılardan bahsediyorum.herşey biranda altüst olabilir ve sonra tekrar bir rutine girer.rutin ise hayattır.ancak bahsettiğim şey evrenin aklıdır ve bittiğinde başlayan,başladığında bitmiştir.`` hiçbirşey anlamamıştım bu sözlerden ve açık konuşmak gerekir,bütün bu sözler beni yormuştu.soru sormaktan ve cevap beklemekten bıkmıştım.çünkü insanlar ateşin içinde olmakla ateşe yakın olmak arasındaki farkı bilmiyorlardı.

saolasın...

Tşk.ler Saol :iyi

tşkler...